Si fa presto dire
abbi fede
se Dio in quel momento
era distratto.
Si fa presto dire
domani è un altro giorno
se per te non vi è domani.
Si fa presto dire
quando le parole
non costano niente.
Si fa presto dire
quando non sei tu
ad avere i piedi nel fango.
Si fa presto dire
viva la libertà
con le catene ai polsi.
Ma il dire
non è il fare.
Walter S. Curreli
Walter S. Curreli, nato a Torino il 28.3.1933 vive ad Alpette (To). Ha pubblicato per l'editore G. Gastaldi in Milano nel 1970 l'opera prima "Cose nostre tre" narrativa nel 1972; per l'Approdo un volume di poesie Piemontesi titolato "Dentro di noi la nebbia", nel 1973; per la casa editrice Priuli e Verlucca il primo volume di "saggi" Piemonte passato prossimo nel 1975, il secondo volume di "saggi" Piemonte passato prossimo. Sempre per la casa editrice Priuli e Verlucca nel 1978, il volume di poesie piemontesi "Mi ti perché" che aveva séguito nel 1979 con il volume di poesie piemontesi "Mi sol sensa perché" che continuava sempre con la casa editrice Priuli e Verlucca nel 1981 con "Ciav ed veder" e nel 1985 "Mila carcaveje". Nel 1987 collaborava con il pittore Tino Ajme ad una cartella di grafica titolata "Periferia". È stato prefazionato da Ernesto Caballo, Piero Bianucci, Luigi Carluccio, Piero Novelli, Tristano Bolelli, Domenico Badalin, Edoardo Ballone, Giorgio Barberi Squarotti, Giuseppe Maria Musso. Ha collaborato a lungo con la Gazzetta del Popolo, e nei vari riconoscimenti avuti vanta il premio speciale del Presidente della Repubblica, nel 1985, il Nino Costa del Cenacolo a Torino ed il Nino Costa a Nizza Monferrato nel 1982. Vari primi premi che vanno dal città di Modica, al città di Orte, al Terni, a Milano Lions, a Ivrea, Palermo, e svariati i secondi premi e le citazioni.
La mia istà
Asfalt boient, gent sudà, straca, la camisa
tacà a la pel, moment ëd rabbia, për al calor
an fasolet an man për suese al sudor, an bicer
d'acqua freida, al gelato che a cola,
e ij pé che a fan mal, al travai fait con
poca veuja, al seugn e la veuja dal verd di
bosch e di prà, anche chosta a lé istà.
Le scòle a son veuide, i banc a spetu nen d'aut
che al crij ad le masnà, an slà lavagna a jë
ancora scrit Buone vacanze, fora al sol a
brusa la curt ormai veuida, pì nlà vers i bosc
quat vache a pasturo, a l'umbra ad le piante
rumiand pian pian.
La seira a ven pian pian, al ciel as tens ad
color, che a van dal rosa, a viola povros
a son color che gnun penel a podria mai fè,
la coral di grij, a speta nen d'aut për tachè
a cantè, le steile, pian pian ancamino a rivé
e la neuit, quasi as 'ancaleisa nen ancaminè a
a quatè, pian pian timidament i color dal sol
che as na va, anche chosta a lè istà.
Na finestra doerta, al son ad nà radio, la
gent an sal pogieul, lè masnà an tlà curt,
e n'omo che a turna dal rusc, strac, ma content
ad podei butè ij pè a meui, e mangè n'insalada,
al banchet ad l'anguria, e ij deort di cafè,
l'ultim tram che a pasa, veuid con ij finestrin
doert, anche còsta a lè istà, la mia da omu,
con al cheur da masnà.
tacà a la pel, moment ëd rabbia, për al calor
an fasolet an man për suese al sudor, an bicer
d'acqua freida, al gelato che a cola,
e ij pé che a fan mal, al travai fait con
poca veuja, al seugn e la veuja dal verd di
bosch e di prà, anche chosta a lé istà.
Le scòle a son veuide, i banc a spetu nen d'aut
che al crij ad le masnà, an slà lavagna a jë
ancora scrit Buone vacanze, fora al sol a
brusa la curt ormai veuida, pì nlà vers i bosc
quat vache a pasturo, a l'umbra ad le piante
rumiand pian pian.
La seira a ven pian pian, al ciel as tens ad
color, che a van dal rosa, a viola povros
a son color che gnun penel a podria mai fè,
la coral di grij, a speta nen d'aut për tachè
a cantè, le steile, pian pian ancamino a rivé
e la neuit, quasi as 'ancaleisa nen ancaminè a
a quatè, pian pian timidament i color dal sol
che as na va, anche chosta a lè istà.
Na finestra doerta, al son ad nà radio, la
gent an sal pogieul, lè masnà an tlà curt,
e n'omo che a turna dal rusc, strac, ma content
ad podei butè ij pè a meui, e mangè n'insalada,
al banchet ad l'anguria, e ij deort di cafè,
l'ultim tram che a pasa, veuid con ij finestrin
doert, anche còsta a lè istà, la mia da omu,
con al cheur da masnà.
Cronaca
Aj'éra scrìt an sal giornal da stàmatin.
Tale Botal Pierino, manovale è deceduto in un incidente
sul lavoro.
Manovàl, e va bin, son nèn forse n'òmo come j'autri?
An dì a làn ciamame, a lan dame an fusij, e via
a là fam, al frèid, e a la paura, ma sempre avanti fina
a là fìn, dai Pierin.
E la fìn posà al fusij a lè stame la fam, e al freid, e
turna manoval.
An tal quaranta, torna ora, al solit fusij, la solita
fam, e ancora tanta paura, su e giù për le montagne, con
i « plufèr » d'après.
E a là fin, posà al fusij ancora fam, freid, e sempre
manoval.
Scioperi, batàje, sensa fusij, për n'ideal, fam, bòte
galera.
Aj'éra però na promëssa, andì saruma tutì ugual, e sun
ancorsumne come à l'é staìt vera, aj'éra scrit an sal
giornal.
E morto in un incidente sul lavoro tale Botal Pierino
« Manovale ».
Tale Botal Pierino, manovale è deceduto in un incidente
sul lavoro.
Manovàl, e va bin, son nèn forse n'òmo come j'autri?
An dì a làn ciamame, a lan dame an fusij, e via
a là fam, al frèid, e a la paura, ma sempre avanti fina
a là fìn, dai Pierin.
E la fìn posà al fusij a lè stame la fam, e al freid, e
turna manoval.
An tal quaranta, torna ora, al solit fusij, la solita
fam, e ancora tanta paura, su e giù për le montagne, con
i « plufèr » d'après.
E a là fin, posà al fusij ancora fam, freid, e sempre
manoval.
Scioperi, batàje, sensa fusij, për n'ideal, fam, bòte
galera.
Aj'éra però na promëssa, andì saruma tutì ugual, e sun
ancorsumne come à l'é staìt vera, aj'éra scrit an sal
giornal.
E morto in un incidente sul lavoro tale Botal Pierino
« Manovale ».
L'òmo?
Aj'é an can an mes a dlà strà, sgnacà
na machina a là nen faìt an témp a fè la frenà
anturn a chiel, an baron ad gent, che a comenta
e a comisera stà pòra bestia, che a tirà l'ultim fià.
Pi an-là an vejòtu, mes bòrgno, che a stend la man
an sal canton ad la strà, da tre ore che a ciama per an toc ad pan
ma la gent a pasa, a lo guarda, e a tira an sai sói pas
ma la fam a lo ancìoda li an sàl canton, al freid, al dabseugn.
Al can an tal mentre a meuir, aiè nà dòna chà piora
la gent a lè ancora lì ambarun-a, aj'è fin-a un che anveiss
con l'autista, che a la nan frenà: disgrassià, pòra bestia
an toccria mandelo an galera, pòra bestia, a fasia nen mal a gnùn.
Al vei an tal mentre as sent manchè, a là fam, a là gnùn
a lè sol, a sent anche chièl cosa che diso dal can, forse
a pensa, forse a spera, ad meujre anche chiel come al can
ma na vos, a lu disvia « A la vist? Pòra bestia, che fin »
a l'é mac bon a strenze le spale, e pian pian a s'ancamin-a
a cerchè n'aut canton, con la speransa, che n'autra machina
a ciapa nen sota n'aut can, se nò la pietà ad là gent a sarà
mac per an can, e chièl por vejòto, a starà sensa an toc ad pan.
na machina a là nen faìt an témp a fè la frenà
anturn a chiel, an baron ad gent, che a comenta
e a comisera stà pòra bestia, che a tirà l'ultim fià.
Pi an-là an vejòtu, mes bòrgno, che a stend la man
an sal canton ad la strà, da tre ore che a ciama per an toc ad pan
ma la gent a pasa, a lo guarda, e a tira an sai sói pas
ma la fam a lo ancìoda li an sàl canton, al freid, al dabseugn.
Al can an tal mentre a meuir, aiè nà dòna chà piora
la gent a lè ancora lì ambarun-a, aj'è fin-a un che anveiss
con l'autista, che a la nan frenà: disgrassià, pòra bestia
an toccria mandelo an galera, pòra bestia, a fasia nen mal a gnùn.
Al vei an tal mentre as sent manchè, a là fam, a là gnùn
a lè sol, a sent anche chièl cosa che diso dal can, forse
a pensa, forse a spera, ad meujre anche chiel come al can
ma na vos, a lu disvia « A la vist? Pòra bestia, che fin »
a l'é mac bon a strenze le spale, e pian pian a s'ancamin-a
a cerchè n'aut canton, con la speransa, che n'autra machina
a ciapa nen sota n'aut can, se nò la pietà ad là gent a sarà
mac per an can, e chièl por vejòto, a starà sensa an toc ad pan.
El pitor
Na macia an tal ciel, na lama ad sol che a sbarlussa
e fora an veder anpovrà, a va bate an sin quader
li, an t'in canton dismentià, che luce che blëssa
stà luce, asmia quasi che ai daga la vita.
Pi an là an fieul tut intent, davati a na teila
a pitura, andrinta ai soi euj aj'é tut, al bleu dal ciel
al vërd dij bosch, al maròn ad la tèra, tut a le stait bon
ad robè, e ades penel a la man a scriv an ssla teila.
Ma al temp a pasa, al sol a va via
e là an tal sò canton sola e ampovrà al pòr quader dismentià
che a sent freid, che pian pian a meuir, an pò ad vita
a va via con col ragg ad sol che per an moment a la daje la vita.
Al pitor anvece a continua a déje ad vita
ad color a cola teila an sal cavalet, për chièl
col toc lì a sarà forse al pi bel, perchè a sent che a le
stait bon a rubè i pì béi color che aj'ero an tal ciel.
e fora an veder anpovrà, a va bate an sin quader
li, an t'in canton dismentià, che luce che blëssa
stà luce, asmia quasi che ai daga la vita.
Pi an là an fieul tut intent, davati a na teila
a pitura, andrinta ai soi euj aj'é tut, al bleu dal ciel
al vërd dij bosch, al maròn ad la tèra, tut a le stait bon
ad robè, e ades penel a la man a scriv an ssla teila.
Ma al temp a pasa, al sol a va via
e là an tal sò canton sola e ampovrà al pòr quader dismentià
che a sent freid, che pian pian a meuir, an pò ad vita
a va via con col ragg ad sol che per an moment a la daje la vita.
Al pitor anvece a continua a déje ad vita
ad color a cola teila an sal cavalet, për chièl
col toc lì a sarà forse al pi bel, perchè a sent che a le
stait bon a rubè i pì béi color che aj'ero an tal ciel.
La preghiera dal padron
Signor et prego, fa che stà gent a la chita ad criè
e che ancamin-o torna a travajé, perchè al me cont
an banca ancamin-a a calè, fà an manera che tut
a turna come aj'èra prima.
Se no come e faso andé stàni an crociera, e cambiè
l'aredament an t'Ia vila ad montagna, ti ët lo sas
Signor, che mi tute le duminiche e vado a mëssa, e
faso la carïtà a la cesa, e che almenu na volta a l'ani
e faso penitensa, che son an bun cristian, ma ades
a lè trop, a veulo tut, ij mei sold, la mia cà, ij mei
bin, le plise ad mia fomna, la barca che i l'ai al mar,
le mie macchine, la mia colession, ad francoboi, tut a veulo.
Pensa che a l'an fin-a crià " a mort ij padron " dime Signor,
cosa devo fé, devo forse s-capè?
Et prego Signor, giutme tì, e mi et promëtto, che con ij
sold che e vanso, et fasu fé nà bela cesa, con tanti altar
bela grossa, ma fà che a chito anpresa ad criè;
e ancamino a travajé, se nò al me cont an banca a cala
e vado tacà a sté sensa sold, e ti et lu sas che mi son
nen bon a travajè, mi e son nait sgnur, e son nèn come lor
a mi al travaj an masseria, e poi ti et lu sas mia fomna
an laseria, se a là nen le sue plise, et prego, Signor, fà
nen sciopero anche tì, giotme, e.fà che tut a torna come
come prima, se nò e son mort se a m'antoca travajé.
e che ancamin-o torna a travajé, perchè al me cont
an banca ancamin-a a calè, fà an manera che tut
a turna come aj'èra prima.
Se no come e faso andé stàni an crociera, e cambiè
l'aredament an t'Ia vila ad montagna, ti ët lo sas
Signor, che mi tute le duminiche e vado a mëssa, e
faso la carïtà a la cesa, e che almenu na volta a l'ani
e faso penitensa, che son an bun cristian, ma ades
a lè trop, a veulo tut, ij mei sold, la mia cà, ij mei
bin, le plise ad mia fomna, la barca che i l'ai al mar,
le mie macchine, la mia colession, ad francoboi, tut a veulo.
Pensa che a l'an fin-a crià " a mort ij padron " dime Signor,
cosa devo fé, devo forse s-capè?
Et prego Signor, giutme tì, e mi et promëtto, che con ij
sold che e vanso, et fasu fé nà bela cesa, con tanti altar
bela grossa, ma fà che a chito anpresa ad criè;
e ancamino a travajé, se nò al me cont an banca a cala
e vado tacà a sté sensa sold, e ti et lu sas che mi son
nen bon a travajè, mi e son nait sgnur, e son nèn come lor
a mi al travaj an masseria, e poi ti et lu sas mia fomna
an laseria, se a là nen le sue plise, et prego, Signor, fà
nen sciopero anche tì, giotme, e.fà che tut a torna come
come prima, se nò e son mort se a m'antoca travajé.
Ij doi mond
Aut, drit, bel, lusent, sensa an gran ad pover
tut lucid, gnanca na musca che a vola
an mond che tuti a l'han sognà e che a l'han combatu
për aveilo, tut bel drit, lucid, sensa an gran ad pover.
A marcio gnanca pì, fin-a le strà a marcio da sole
tapis rolant, che a van da na part a l'auta dlà sità
gnanca i romor as sento nen, mac an sutil ronsè
come al vol ad na mosca, tuti drit siiensios as paso
tacà sensa vëdse, a parlo nen as mio quasi fint.
Aj'è mac un, as capis nen cosa sia se òmo o dona
setà, tranquil, an t-in canton stermà che con la sguard
veujd a vëd la gent pasé, e a seugna, an mond perdù, al
sò mond, con prà, romor, gent che a rii, che a piora
la nebbia che a quata tut, e ogni tant a sà s-cianca
për dè vita a na cà, al sol che a fora e tut ad d'in
trat na splendor ad luce, ad color, ma a lè mac n'atim, e tut
a torna drit, lucid, silensioss, e trop gros per cola
cita e pòvra figura lagiù an t-cul canton
tut lucid, gnanca na musca che a vola
an mond che tuti a l'han sognà e che a l'han combatu
për aveilo, tut bel drit, lucid, sensa an gran ad pover.
A marcio gnanca pì, fin-a le strà a marcio da sole
tapis rolant, che a van da na part a l'auta dlà sità
gnanca i romor as sento nen, mac an sutil ronsè
come al vol ad na mosca, tuti drit siiensios as paso
tacà sensa vëdse, a parlo nen as mio quasi fint.
Aj'è mac un, as capis nen cosa sia se òmo o dona
setà, tranquil, an t-in canton stermà che con la sguard
veujd a vëd la gent pasé, e a seugna, an mond perdù, al
sò mond, con prà, romor, gent che a rii, che a piora
la nebbia che a quata tut, e ogni tant a sà s-cianca
për dè vita a na cà, al sol che a fora e tut ad d'in
trat na splendor ad luce, ad color, ma a lè mac n'atim, e tut
a torna drit, lucid, silensioss, e trop gros per cola
cita e pòvra figura lagiù an t-cul canton
Iscriviti a:
Post (Atom)
