El pitor

Na macia an tal ciel, na lama ad sol che a sbarlussa
e fora an veder anpovrà, a va bate an sin quader
li, an t'in canton dismentià, che luce che blëssa
stà luce, asmia quasi che ai daga la vita.

Pi an là an fieul tut intent, davati a na teila
a pitura, andrinta ai soi euj aj'é tut, al bleu dal ciel
al vërd dij bosch, al maròn ad la tèra, tut a le stait bon
ad robè, e ades penel a la man a scriv an ssla teila.
Ma al temp a pasa, al sol a va via
e là an tal sò canton sola e ampovrà al pòr quader dismentià
che a sent freid, che pian pian a meuir, an pò ad vita
a va via con col ragg ad sol che per an moment a la daje la vita.
Al pitor anvece a continua a déje ad vita
ad color a cola teila an sal cavalet, për chièl
col toc lì a sarà forse al pi bel, perchè a sent che a le
stait bon a rubè i pì béi color che aj'ero an tal ciel.

Nessun commento:

Posta un commento