Pcita dona, grand amôr, ier vardandël to pass da masnà, sòn fërmame 'n môment,
ël penssé l'é tôrnà a l'andarera quand ti,
côn ël to timid sôris t'im disie:
mi 't veuj bin! Adess che 'I temp
a l'é passà, côi di ch'it j'eri ancôr 'na tôtin-a
e che tnente streita la man 't fasia vni
rôssà, smiô mach ier. Tut son am disô 'na cosa:
che ancôra as chërd ant l'amôr, che
ancôra 'ndrinta 'd nôi j'é quaicosa
ch'an fa sente viv, ch'a j'é 'n sentiment che
a dispet 'd tute le cose futuriste, surealiste,
resist al temp. L'amôr l'ha bsogn d'un pôntel
për nen casché 'nt la mecanica bruta,
anonima, che për môstresse pi dura che 'I fer,
a nega i sentiment, le lagrime.
L'é 'na cosa che adess a fa rie sent-sse om,
uman e avej bsogn ëd ti, fômna, sincerament
lô cônfessô che për mi 't ses tut, amôr 'd ier
e vita d'ancheuj.
Nessun commento:
Posta un commento