Un funeral ëd terssa classe

Darera a côl povr om j'é mach ëd pover, quatr
marin-e côn la quefa 'n testa e nôi, i sômà
dla piola. 'Nssun parent, nen 'na fiôr, mach
un preive vejotô ch'a barbota côn ël serichét
ch'a ten nen bin drita la crôs.
Ël marcé a në straca, sôma giômai tuti vejotô
ma se Diô a veul sôma quasi rivà. Anche 'I preive
a barbota pi nen côn ël serichét ch'a l'ha
la stissa ch'ai côla dal nas ma, fra 'n pater
e n'ave as ras-cia la gôla spuànd ant ël fassôlet.
Stôma penssand a ti, Luis. L'ôma 'ncôra 'dnanss
a j'eui ël to bel arcord ëd quand gieugavô
a scôpa o a tressét, lagiù 'nt la piola. Is vardôma,
penssand: adess, a chi tôcherà?
Ma përché dôvôma fërmesse?
A j'é n'aôtra sepôltura Luis, it vedeisse, l'é
nen parei dla tôa, a j'é 'n barôn ëd côrôn-e, quatr
preive, ses serichét e tanta gent bin vestia; smia
quasi në spôsalissi. An fan fërmé për feje passé:
sôn pi impôrtant.
Nôi sôma 'd pover strassôn, lôr, as vëd da le face,
sôn quasi alegher, për lôr a l'é mortie 'n pôlastr
grass e a vëddô nen l'ôra che tut a sia fini
për sente dal nôdar cosa che 'I mort a lassa.
Si, lassômie passé, për lôr l'é nen 'na question d'afessiôn,
ma 'd sold, anvece për noi l'é mortie 'n sômà.
Peui, quand tut sarà fini, 's n'andrôma adasiòt
ant la piola e, ansema, aôsserôma 'I bicer an ricord
'd ti, Luis, amis ch'a vivrà sempre andrinta
ai nostri cheur. Ciaô Luis!