J'euj d'un cit

A son j'euj d'un cit ch'a vardo 'I ciel
ch'a vëddo le stèìle a-j cheujo a-j seugno
an drinta ai sò euj it vëdde ancora
le cose pì bele, cole che noi i l'oma massà
lor a-j chërdo, a son masnà.
Le conte dël luv, la fata le buate
ël gril parlant, la balen-a 'd Pinòcchio
ma noi nò, i soma dventà «grand»
voroma un mond ëd gent «granda»
ch'a vada an sla lun-a ch'a amprenda a massè
a combate a esse grama.
Ma a son j'euj d'un cit
ch'an fan pensé, a son nòstri
is batoma për lor, per un mònd pì bon
ma is n'ancorzoma nen che i-j sborgnoma.
E i gavoma ij seugn le fòle ij prà
foma 'd neuve sità tute 'd ciman
sensa ij «batteri»
convint ëd fé bin për nòstre masnà
le stèile, cosa passà e j soma rivà
për ël rest, forse rivròma.
Ma a resto j'euj d'un cit che an guardo
e se i savèisso fermesse 'n moment
j vëddrìo le còse che i l'oma massà
la stòria del luv la balen-a 'd Pinocchio
e nen un baron ëd buate rote e veujde
che a coro na corsa vers na fin:
che forse a sarà vista da j'euj d'una masnà.