A Francesca

Përché ti t'am senti, Francesca, mi criô
e piôrô pian senssa vërgogna.
I l'hai riù 'd ti e, adess, parei d'un gabian feri,
volô ant ël cel côn la speranssa dël tò përdôn
crijand sempre pi fort ël tò nom, Francesca,
drinta 'I me cheur veuid. Ant ël me corp rupi
l'é mach pi staje 'na greuja, n'anima ch'a và
vagabônda apress al seugn perdù, a 'na vita che
pian pian as na và. Ti, ch'it ses intrà 'nt la mia vita
côn côla blëssa che mach adess che t'ij ses pi nen
më smia ancôr pi bela, tut im ricordô:
le tôe unge, la tôa pel, la vôs, j'eui, ël tò marcé
e quand it cantavi sôt-vôs, ël përfum dla tôa pel,
côle dôe pcite ragnà 'd rùpie antôrn a j'eui
ch'a dventavô pi ancreuse quand ëd rije, ël tò fé
da farfala. Côn ël me fé 'n pò da grôssé, Francesca,
it rija d'apress chërdend a niente, a le tôe busie
che adess sôn vrità; se t'im senti, crija fort,
giutme, lassa nen che dventa côme 'n mort, tôrna
e peui it peudrass nen negheme 'I pan, l'aria,
la lus, la primavera, 'I tò sôris, la vita.
Francesca, i piôrô senssa lagrime, senssa vërgogna,
capisslô e rij nen ëd n'om ch'a piôra, it pregô,
côma l'hai fait, dame 'ncôra 'na pcita speranssa,
anche mach un pcit segn, dëstissla nen côsta candeila
che, fôrsse, peudria ôscurete 'I camin. Disô pi niente,
sôn mach pi disperà, ma criô 'ncôr 'na volta côn tut
ël fià ch'a l'é restame: Francesca, tôrna da mi!