Le colpe dël servel

J'èra content col dì, j'èra an vacansa
an mudande an slà riva dal mar, tranquil
e guardava la gent a bagnesse, ij cit a gieughe
an slà spiagia, le fiëttin-e an dui tòc a piè
al sol, le barchëtte an mess al mar, pròpi nà bela giornà.

Ma d'in trat è sai gnanca al perchè, en tròvo
con nà pugnà ad sabbia, e nà stissa ad sudor
an sì laver, forse sarà al gust
salà, che a là fame fè al paragon, povròm e
l'hai dime, nà pugnà ad sabbia, na stisa ad
sudor, a l'han dite ad cose che forse mai pi
ëd l'avrie pensà.

Ausand ij'euj al ciel e l'hai vistme ancora pì
cit, mi Gioanin al tornior, al mei ad la boita
mì che en sento cheidun, e l'hai capì an t'in
moment, la mia vita, nà pugnà ad sabbia, che
a mà s-ghiava via dai dij, come al temp.

Ma a lé stait an moment, forse colpa dal caud
na corsa e giù a mòi an tal mar, come e sòrto
en bërlichu ij laver, e sento l'istess savor dal
sudor, mac ën l'ora e l'hai capì, cose che aj'èra
che an balava an tlà bioca, ogni gir dal mandrin
na minuta ad la vita, che a fasia torniora.

No forse aj'èra propi al caud, che an cusia al
servel, colpa soa, và an slà forca, e via ad
cursa fin-a ën piola, ën bel liter, e t'andormu
servel ad la forca, e doman basta mar, via forse e
torno a ruschè, parej, e l'hai gniente d'aut
da pense, si doman e torno a ruschè.

Nessun commento:

Posta un commento