La cassia

Vardand le ròbe veje, stërmà 'n cròta,
trames a le ragnà e le bote rote,
j l'hai durbì na cassia.
An drinta, mè car pare, la toa borsa
'd vej coram, adess sech e mufì.
El tò paltò, 'n paira dë scarpon
e la coreja ch'at servìa a fè
ël tajent a tò rasor e a pasié
toa flin-a e mia gramissia.
Al fond ëd cola borsa, ël barachin,
ël cuciar, na forciolin-a aùssa,
ël cotel mocc, la cossa dël vin.
Ant un pachèt ëd carta grisa,
la sal prontà da mama për la mnestra,
a l'era un tòch ëd pera.
Arcòrdo tut coma s'a fussa ier,
le toe man neire rudie 'd quaj
ch'a carëssavo dure la mia testa
lassand-me 'n sij cavèj la spussa
d'euli brusà e 'd limura 'd fer
ch'am piasìa tant.
A son tuti arcòrd passà, mè car pare,
ma mì, òmo dël di d'ancheuj,
cos'i lassërai 'nt la cassia 'n cròta?