La comëtta

La man a scancela la pover
che a quata 'I cit véder
dël volèt
e në slus ëd sol,
intrand anrabià
a la visca d'òr.
La fëtta 'd cel
a më sbalùca
e 'I verd dël pra ch'i s-ciàiro
a m'ampiniss l'ànima 'd gòj.
Ant l'aria a-i vòla ancora
la veja comëtta
ch'i l'hai artrovà
'nt la nivola (sofiëtta).
Corse mate 'n sël pra
impression lontan-e
ch'i artreuvo strenzend la filsela
dël mè vej gieugh.
Lë slussi 'd sol
invidios
am mostra jë s-cianch.
Lesta l'imaginativa a-i cus
e i torno a core.
Grassie a ti,
gieugh ëd jer,
i gusto la vita d'ancheuj,
e 'I tò color giàun
a l'é 'n ras ëd sol
ch'a spatàra le nebie
dl'otugn ch'a stà rivand.