Le muraje grise dla sità, anonime,côn j'eui dle fnestre ch'a vardô
la gent ch'a côr arbitônandsse senssa
vardesse, a smiô diversse.
Un barôn ëd manifest a rend
alegher tut côl gris, côla tristëssa
amplacà a le muraje, parei, fôrsse
për maspheré 'I gris sporch, la tristëssa.
Scriture gigantesche ch'a disô:
cômpra da mi ch'at cônven, cata sôssi,
côn nostra roba 't saras pi bel, pi
atraent, côn côsta maja 't sentrass
un pivél, côn côla machina li
tuti t'invidieran.
Daje, cômpra, pia, côn la nostra vestimenta
ël mônd të smierà menô gris... cômpra... pia...
ma l'unica cosa ch'a manca an tuta 'sta fera
l'é 'I tôch d'umanità.
Che l'om a serva propi pi niente?
Nessun commento:
Posta un commento