Le colpe dël servel

I j'era content col di j'era 'n vacansa
an mudande slà riva dël mar
vardava le fijëttin-e 'n doi tòch
le masnà a giughé le barche 'n mes al mar:
sì a l'era pròpi na bela giornà.
Ma tut ant un moment giugand con la sabia
i son trovame con na pugnà 'd pover,
ch'a sghijava via trames ij dij,
na stissa 'd sudor
ch'an colava dai làver
l'é cascame sla lenga
a l'avìa 'I gust ëd la sal coma 'I mar.
Aussand j'euj al cel i son vistme cit
con na pugnà 'd sabia e 'I gust ëd la sal;
n'àtim: i l'hai capì 'd còse mai pensà.
Mi Giovanin ël mej 'd la bòita
mi che an sël rusch i son chèidun
i l'hai capì che minca gir dël mandrin
a fasìa turniura 'd na minuta 'd vita.
Forse a l'era colpa dël sol
ch'an cusìa 'l servel:
basta mar,
na corsa fin-a ant la piòla
'n mes lìter,
i t'andeurmo servel ëd la forca, via,
e doman i torno a ruschè
ant ël mè mond,
an mes a la turniura
mach là i l'avrai mai paura,
si, doman i torno a rusché.
Fëvré1970