Dëscheurve

Parla, vej,
të scoto strensend-te fòrt le man.
Ij tò euj as duverto
sij confin lontan,
sle piarde sangià dal vent,
ant ël marsum ëd le cite bole.
It deve fatighé
për arconòsse 'nt ël seugn
lë pere caussinà
dël senté perdù.
Minca 'n pass,
impression difissiose
at sopato
coma foetà 'd sorprèisa.
Mi
i l'hai pì nen pietà e larme
quand i largo
'I tò ultim segret.
A l'amprovisa a m'anlupo
le rosà dla primalba,
l'òr dël tramont,
ël soris d'una masnà,
ël parfum ëd na dòna,
le larme piorà për amor.
Ti scota ël mè silensi, o vej.
It ses pi nen sol.
An nojàutri
a jë scor ël fluss
ëd n'esistensa sola.
Poss sensa fond,
specc marmorisà e motobin antich,
ch'i të spece la ghigna rijenta d'un masnà,
con j'euj pien ëd gòj.