Vagabônd

Mi, sôn nen aôtr che 'n vagabônd; sôn ficame
'n testa 'd giré për ël mônd, pais për pais,
sità për sità, côn ël mé fagôtin, 'na pinta për
ël vin e 'na tola ch'a serv da cassarola e via
për côre lôntan dal rabel ch'am dësbela 'I servel.
Adess pian pian marciô tranquil, sôn mai sôl;
côn i mé pôi vadô d'acordi, as côntentô 'd 'na
stissa 'd sangh, mi, anvece, 'na tola dë mnestra
e 'n toch ëd pan a và bin, për deurme, ancôra mej
un pôm e 'na cita baraca. Ma la cosa pi bela a l'é
che 'nssun më straca, minca tant la gent am crija
d'apress: «Va via, vagabônd, date da fé, và a travajé».
Mi girô le spale e rispôndô nen, tant lô sai ch'am capiran
mai e ch'a l'é nen 'na questiôn ëd travaj, ël mônd
a l'é bel e a l'é 'd tuti, për mi vagabônd che setà
ant un prà a sent a canté i grij e për ti, afanà
ch'it veule vôlé an aria parei ëd côl là côn j'ale 'd sira
che 'I sôl l'ha fôndù fasendlô rubaté sla tera andôa
prima pôgiava i pé.
Si, sôn un vagabônd padrôn dla mia vita, ma nen
dël mônd ch'a l'é mach vostr, om brusà, servel ëd le machine;
mi fôrsse sôn mort, ma fin tant ch'i sentô 'I rômôr
dla mia tola ch'am serv da cassarola, i sôn viv e parei
marciand pian pian vadô da pais an pais côn ël me
fagôtin, la mia pinta për ël vin, cantand, subiand, seguend
i me cit penssé e, côn drinta 'I cheur, la pi bela sinfônia
dla vita, che mi ciamô libertà.