Merssenari

Merssenari, om vendù, carn da canôn côsi a disô,
ma sôma fôrsse anche nen nôi parei? Gent vendùa
che 'nt la vita a lassa nen j'imprônte côme i grand om,
ma cose scure che 'I temp a scancela.
Nôi sôma gent për bin che a la matin a s'aôssa,
ambranca la bôrssa côn ël barachin e a và
a gumé, vëdend ël sôl a spônté e, a l'artôrn, calé;
parei, côn ël temp ch'a passa, j'oss a fan mal,
i maleur che minca tant a tambussô, côn ël seugn
che 'n bel di la fôrtun-a bata 'd co al nostr uss,
senssa penssé che la bataja 'd tuti i di l'é dura,
sempre pi dura e bagnà dal sudor. Si, a volte as seugna,
a volte as cômbat ma a vinci sôn j'aôtri, nen nôi!
J'imprônte ch'i nôi lassôma a sôn tante, faite
da scrit ans la muraja, dal barbôté dla gent,
ch'a travaja, tute cose che 'I temp a scancela
côme 'I sôfi dël vent ans la spiagia ch'a anula
ant ùn niente j'imprônte s'Ia sabia pistà. La vita as na và
di për di, dal calendari i feuj a volô via e, smia fait
aposta, j'é nen 'na festa côn un sant ch'as ciama:
merssenari.