J'euj d'in cit

A sun j'euj d'in cit, che a guardu al ciel
che a vëddo le steile, e ai cheujo, e ai
seugno, an drinta ai soi euj, ëd vëdde ancora
le cose pì bele, cole che noi e l'oma masà
lor hai chërdo, a son masnà.

Le storie dal lùv, la fata e le buate, al
grij parlant, la balen-a ad Pinocchio, ma
noi ormai e soma grand, e voroma mac an mond
ad gent granda, che a vada an slà lun-a, che
ampara a combate, e masè.

Ma a son j'euj d'in cit che a volte an dan
dà pensé, a son nostri, e s-batoma për lor për an mond
miglior, an t-al mentre, forse
lo savoma nén, ij sborgnoma.

E i gavoma ij seugn, lè fòle, ij prà, ij foma
ad nueve sita, tute ëd ciman, sensa ij " batteri "
tuti convint ad fè bin për lè nostre masnà
le steile, cosa pasà, e soma già rivà, për
al rest, forse vivroma.

Ma a restù j'euj d'in cit che an guardo
e se savëjso fermese an moment, j vëddrio le
cose che j l'oma masà, la storia dal luv, la
balen-a ad Pinocchio, e nen ij baron ad buate
rote, e veujde che a coro na corsa, vers na
fin, che forse a vëddrà j'euj ad na masnà.

A Luca