Letera a Simonetta

Vërgôgnesse 'd di la parola pi bela
për nen fesse pié 'n gir da j'amis
a peul capité; dije a 'na dona: 't veuj bin,
a smia quasi 'd recité 'na veja cômedia
dël temp passà. Esse rômantich a veul di
esse antich, nen esse a la moda, fesse pié
'n gir për peui, da stërmà, piessla a mal,
dël fol-fôtù për côl atim perdù e magara
piôré, mandé tuti a stërmesse, ma giômai
l'é tard e 't n'ancali pi nen ciamé scusa
për esse stait un fafiôché, côntinue a penssé
che 'd fije ai na jé 'ncôra, côme che côsta a fussa
l'ultima ch'a esist al mônd; daje, pijtla nen,
ël cheur a l'é 'n vagabônd, peul nen fërmesse,
ma sôn mach parole... la mia ment l'é là, côn ti
Simonetta, për fé 'I bulô e për sentime fort côn j'amis
i l'hai perdute; che panada, anche s'i criô
che 'd ti am na fa propi niente, ma propi
pi niente e i vad an gir an serca 'd n'aôtra
ch'a peussa pié 'I to post, a l'é nen vera,
le parole pi bele për ditlô sôn nen bôn 'd trôveje
e pià dal magôn ch'a më mnaja 't sas cosa 't disô?
Bruseria fin-a la moto... ti sas ch'ij ten-ô 'd fé
la pas, Simonetta, lassa andé, fame 'n bel sôris
e fôma la pas, it prômëttô côn tut ël cheur che
amparerai a dite senssa 'nssun-e vërgogne: 't veuj
bin, tanta bin. T'im dàs 'na risposta?