Arvira d'un poeta

Për nen sentm-e 'I servel dventé masnà
e le veuje ch'a son nen bon-e chërse
rijo 'd tut, pisto 'd pàuta
sghèiro paròle, sbefio la sòrt
ma i sotro nen ij mè pensé ant l'indiferensa
quato nen ij mè strass con ëd vestì neuv.
Scoto boche pien-e 'd vent
giughé con paròle che a ciamo poesìe
nò: poesìa a son le lerme dle mare
cole dle fomne ch'a speto j'òmo
quand ch'a torno a ca la sèìra strach
dòp avèj spendù 'n tòch ëd vita
për un tòch ëd pan.
Poesìa a son le plache 'd marmo
tacà an slé muraje un dì 'd festa
sota ij nòm a-i é scrit: mòrt per la libertà
libertà 'd meuire a vint agn
con ij seugn ant ël cheur
soj sensa che gnun a-j tenèjssa la man
quand ch'a l'han ciapà 'I senté dla neuit.
Poesìa a l'é vive la vita 'd tuti ij dì
ij tlé anterso vent mut
a son ij seugn che an giuto a vive
masseje nen con ël sofié dle vòstre boche
carcaveje d'un temp passà, l'òmo an fond
a resta ancora masnà, e ij seugn dij cit
a son sempre poesìa.