Moment ëd l'anima

Quand che l'ànima a s'anrupis
ant le neuit pì sombre
e la paura dla neuit
a tabussa davzi-na
a s'argreto ij gieug
da masnà, l'amor
e le còse scapà an pressa
j'euj as duverto sburdì
për scancelé tut.
Ma l'ànima a lo sa
che se a l'avèissa
nen arcancej, j'euj
a l'avrìo nen lerme
e j'orije dla fantasìa
a sentërìo pì nen
la vos ëd mama
che tuta fanà
a disìa:
ven sì, stame tacà
parèj ël babào
at portërà nen via.
E la vita ancora
na vòlta an sorid,
anche se an fond:
lë sburdiment a resta.