La neira mantlin-a ad la neuit a quata tut
e a sterma le cose che la crua luce dal sol
a fà vëdde, la neuit a sara tute le ferìe, e la
sìtà a dorm tranquila, e pasìa, ël seugn a vòl
nen ven-e, e anlura calo per la strà, e pian pian
ën buto a spassigé.
Strà deserte e tranquile, palas con ël porton sarà,
finestre distise, marciapé veujd, as pod marcé e gode
ad tant silensi, guardé le facià dij vej palas, e immaginè
che ades as doerta ël porton, e a sort
na barlandin-a con nà dama, con la facia quatà d'an vel për
nen fése conòse, e andè a n'apontament, quasi as sent al
romor di sòco dal caval.
E via pian pian, a gode ël silensi, e le còse che et paire
mai ad vëdde, ecco, setà an sal sò caval, Berto a goerna la
piasa, la giù palas real, via Pò, piasa Vitorio, illuminà
a dì, al Pò che a parla e a conta storie veje ad temp pasà
si, la mia a lé ancora nà gran sità, ma cosa che aj'è lagiù
ën feu?
An falò a s-cianca la scur, e a disegna n'ombra an sal mur
aj'é ad gent antorn, cosa a faran? E m'ausin-o a le romantic ën feu
an t'Ia neuit, e rivo tacà, e tut a meuir, ai son le scaie che a
paso la neuit, e giro le spale, e pian pian e torno andarera a
speté al sol, e mentre e torno andarera, e ringrasio la neuit
che për an moment a la fame content, a la dame l'ilusion
d'in moment, e fame vëdde le cose che ormai e l'avia dismentià
al temp ad quandi e jera masnà.
Nessun commento:
Posta un commento