Fratel

N'atim. Un sôfi 'd vent a fa tërmôlé le feuje
dël bosch e 'na nivôla bianca a stërma 'I sôl
che a bërlusa 'n sù, ant un cel ch'a smia piturà
e squasi fint tant a l'é bel.
An tuta sta pas as respira, pija la veuja
ëd fé 'd pôesia ma la natura, invidiôsa, fôrsse
l'é ancôrsusne e n'aôtra nivôla a quata 'I sôl.
Smia quasi che 'n sipari veula calé për stërmé
tut, butesse da part, sté sôla. Fôrsse ancamin-a
ad avei paura 'd j'om ch'a fan nen aôtr che ciamesse
fratej che, stërmà daré dla schin-a l'han an man
i côtei e côn un sôris s'i laver as massô côme
beive 'n bicer d'èva. Tut l'é viôlenssa e as peul
pi nen fesne senssa; l'é 'n mônd ëd gent forta
o 'd gent morta, fratej côma i dii dle man, uni sempre
për giutesse... parei a disiô. Ma, adess, a basta n'atim
e it treuve mach pi côn quatr dii ëd lama 'nt la schin-a.
A l'é drugia, spôrcissia lon ch'a brila sôta
'I ciel ch'a smia piturà për le strà d'un'eleganta sità,
për i bosch e për i prà. Sôn pessimista? Chërdô 'd no,
basta lese 'I giôrnal.