Masnà dl'àutr di

Da la fnestra dl'ospissi i vëddo la leja
'I vent ëd l'otogn a dëspeuja ij ram:
ël pì patanù a smija la bachëtta
d'un diretor d'orchestra,
la mùsica ch'a dirig ësmija cola
ch'a l'é 'n pòch ch'i sento:
gioventù ch'a passa.
I son n'òm ò na trasparensa?
I mlo ciamo soens, masnà
dl'àutr di, cana dël morfel
ch'a colava dal nas, testa
e ginoj ësplà, morela spòrca,
ël rè dla cort, l'avnì dël mond.
Ël temp a l'é passà an pressa,
a l'ha nen dame n'àtim
për gireme a l'andarera
ël pan a j'era doss
quand a-i na j'era
i quaj a son vnùme prest
ma nen ant l'ànima.
El passé dle stagion
j'invern sempe pì frèid
ij pensé as perdo, a dvento ombre
sla muraja dël temp, e la mùsica
a seguita a soné: gioventù ch'a passa